Preek van de week

Hieronder treft u regelmatig een preek van een lid van het pastoraal team. Preken van voorgaande zondagen zijn te vinden in het archief. Wilt u de preek van de week volgens via RSS? Gebruik dan deze RSS link.

Preek 28e zondag door het jaar. Mat. 22, 1-14. Patroonfeest van Theresia van Avila.

Vandaag vieren wij de patroon van onze parochie: Theresia van Avila (1515-1582). Haar verdienste ligt op het vlak van de spiritualiteit, maar ook op de hervorming van de kerk. Over twee weken, op 31 oktober, gedenken protestantse christenen Hervormingsdag. Op deze dag staan zij stil bij Maarten Luther, die zijn 95 stellingen op de deur van de slotkapel in Wittenburg spijkerde. Historisch gezien is dat allemaal wat onzeker, maar het gaat om de symboolwaarde, het is namelijk het begin van wat we nu de Reformatie noemen.

In zekere zin kunnen wij Theresia van Avila ook als hervormster zien. Dat maakt deze 15e oktober ook voor ons een klein beetje tot Hervormingsdag. Haar hervormingswerk had niet de impact als die van Maarten Luther en de andere reformatoren, maar dat wil niet zeggen dat haar inzet van minder belang is. Haar focus lag in eerste instantie op haar eigen Orde van de Karmelieten. Zij trachtte deze orde te hervormen om ze zo weer terug te brengen bij de geloften van gehoorzaamheid, kuisheid en armoede. Zij wilde de karmelieten tot een voorbeeld maken voor de kerk die, zoals Luther terecht opmerkte, was vervallen in corruptie en machtsmisbruik. De Orde van de Karmelieten moest een baken zijn van zuiverheid en heiligheid in de onzekere tijden van de 16e eeuw. In haar autobiografie schreef zij: “Gezien het feit dat de Heer zoveel vijanden heeft en zo weinig vrienden, was het mijn wens dat die paar vrienden die Hij heeft voorbeeldige vrienden zouden zijn”. 

De reformatoren wilden Christus weer in het centrum van het kerkelijke en geestelijke leven plaatsen. Daarop is het principe “solo Christo” gebaseerd: Christus alleen. De tijd waarin wij nu leven lijkt hier haaks op te staan. Op vandaag geldt het principe: solo ego (ik alleen). Het principe “solo Christo” zou Theresia ook hebben omarmd, want in haar geschriften getuigt zij van een intieme omgang met Christus. Zij maakt duidelijk dat Hij het centrum is van je leven en niet je ego. Als dat geldt voor jezelf, dan zeker óók voor het geestelijke leven en onderricht van de Karmelorde en daarmee van heel de Kerk.  

In het Evangelie vergelijkt Jezus Gods Koninkrijk met een bruiloft. Echter, de genodigden voor de bruiloft komen niet opdraven! Ook u en ik zijn uitgenodigd voor het Koninkrijk. De vraag is: gaat u op de uitnodiging in? Of blijft u weg omdat u druk bent met andere zaken? Je zou de toestand van de Kerk in de 16e eeuw als zodanig kunnen beschrijven: de Kerk had het zó druk met zichzelf, dat ze haar roeping vergat om namens Christus ieder mens uit te nodigen voor het bruiloftsmaal van het Lam. Geen wonder dat er dan mannen en vrouwen opstaan die deze roeping wél verstaan en naar de hoeken van de straten gaan om iedereen uit te nodigen. En zoals de dienaren in de parabel werden vermoord, zo zijn in het tumult van de Reformatie ook velen gedood, zowel katholiek als protestant. 

De parabel heeft een wat vreemd einde. De koning van het feest bezoekt zijn gasten en hij merk iemand op die niet waardig gekleed is. De koning vraagt: waarom ben je niet waardig gekleed voor het feest? De man blijft het antwoord schuldig. Daarop wordt de man bij de kraag gepakt en buiten gezet. Hoe moeten we dat verstaan? Wel, we zijn allemaal uitgenodigd voor Gods Koninkrijk. De eerste fout die je kunt maken is dat je niet op de uitnodiging ingaat. Als je toch op de uitnodiging ingaat en je gaat naar het feest, dan loop je het risico de tweede fout te maken, namelijk dat je niet juist gekleed bent voor dit feest. Dat wil zeggen: dat je je manier van leven niet hebt aangepast die nu eenmaal hoort bij het Koninkrijk van God. Dan ben je namelijk nog gekleed met je oude, zondige leven (of, zoals Paulus in Ef. 4, 17-24 zegt: met de oude mens) en niet met het nieuwe leven (met de nieuwe mens: de Christus). Als je op de uitnodiging van Gods Koninkrijk ingaat, dan vraagt dat een verandering van leven. Als je een leven van zonde en egoïsme blijft leiden in plaats van een leven van naastenliefde en heiligheid, moet je niet verbaasd zijn dat je je garderobe op straat vindt en niet meer welkom bent. Dan sluit je jezelf buiten.

Ben je in staat om je manier van leven aan te passen aan de waardigheid die hoort bij het Koninkrijk van God? Dat is de vraag die Theresia van Avila zichzelf stelde en waarmee zij ook haar orde bekeek. Haar hervormingen waren bedoeld om het bruiloftsfeest weer een waarlijk bruiloftsfeest te laten zijn, een streven dat zij m.i. met de reformatoren gemeen had. Daarom geldt te allen tijde het principe: “ecclesia semper reformanda” = de kerk moet voortdurend hervormen. Alleen zo blijft het bruiloftsfeest waarlijk een bruiloftsfeest en is ieder mens op dit feest op de juiste wijze gekleed, namelijk met de nieuwe mens: de Christus. Moge wij daartoe voortdurend Gods kracht en wijsheid ontvangen, op voorspraak van de heilige Theresia van Avila en door Christus, onze Heer. Amen.

Diaken Franck Baggen

scroll back to top