Sing-in foto's en kerstverhaal

Kerstverhaal

“Je vindt 2017-12-23 21-03-45 DSC 9253
het Kind
als je de ster
niet ver
en hoog,
maar in het oog
van ieder
ander mens
wilt zien…”

(Meer foto's onderaan deze pagina)

Aan die woorden moest Joris denken, toen hij verdwaald was. Hij was koorlid en op weg naar een uitvoering van zijn koor bij een kerstsamenzang in de Geboortekerk. Het was geen witte kerst, het waaide zo hard dat de golven van de zee over de kade spoelden, en de takken van allerlei bomen, ook van de kerstbomen,  afbraken. Er spoelden ook stukken kerstboom over de weg. Kerstversiering kwam troosteloos op de grond te liggen. Het was moeilijk om je doel te bereiken. Joris wist niet precies waar hij moest zijn, hij vertrouwde op zijn TomTom, maar in dit noodweer bleek die niet te werken…Zou hij dan aan de hand van de stand van de sterren kunnen uitzoeken waar hij heen moest ? Dat konden de Wijzen uit het Oosten toch ook ? Maar helaas, door het noodweer en de daarbij passende wolken waren er geen sterren te zien…
Zijn auto had het moeilijk op de weg, het werd steeds glibberiger door het slib dat vanuit de zee de kustweg opgestuwd werd. Vettige massa’s op de weg, geen ster als oriëntatiepunt, wat nu???
Plots was er iemand in het licht van zijn koplampen te zien: Een man, wat schamel gekleed. Zijn ogen lichtten op en het leek wel of zij hem iets duidelijk wilden maken. Joris remde voorzichtig, om niet door te glijden in de aangespoelde klei, en hij deed het raampje van zijn auto open. De man kwam naar hem toe en weer waren er die betekenisvolle ogen die zich op Joris richtten. “Kan ik u helpen?” vroeg de man. “Ja” zei Joris, ”ik zing mee in een koor in de Geboortekerk, maar ik weet de weg  niet daarheen”.
De man keek hem aan en zei alleen maar dat de aarde steeds vruchtbaarder zou worden door wat er nu vanuit de zee op het land terecht kwam: Vruchtbare klei, een voedingsbodem voor iets nieuws…”Dat zal wel zo zijn” zei Joris, “maar ik wil op tijd zijn voor mijn uitvoering in de Geboortekerk”.
De ogen van de man lichtten weer op – Joris moest weer aan het gedicht denken – en de man zei: “Het zingen is belangrijk, maar het is nog belangrijker dat mensen weten dat ze samen er voor staan om de wereld mooier te maken”.  Joris was teleurgesteld en hij zei : “Dat kan wel zijn, maar ik zou zingen vanavond”. “Zing maar voor mij “ zei de man, “dat is ook goed”.  Verrast door deze suggestie keek Joris nog een keer goed naar de ogen van de man en die overtuigden hem te doen wat hij vroeg en hij begon te zingen over wat hij om zich heen zag :
“Kerstbomen komen op de golven mee,
een vloedgolf spoelt vanuit de zee
resten geloof over ons heen,
de storm steekt ieder jaar weer op
en laat de christelijke klei
onze bestaansgrond vruchtbaar maken
voor het zaaien van saamhorigheid,
een nieuw gevoel van “wij”…”
“Prachtig” zei de man , “Volgens mij heb je je doel bereikt, kijk maar, er staat hier een groot koor van Engelen om je heen, die samen met jou dit lied willen zingen, de Geboortekerk is hier, hier gaat het lied klinken dat een nieuw gevoel van “Wij”, saamhorigheid mogelijk maakt…”

Kees Rovers,
22 december 2017.

Foto's: Oscar van de Ven

scroll back to top