MENU
< TERUG

ACTUEEL

Preek 7e zondag na Pasen. Hand. 1, 12-14. Hoop doet leven.

24 mei 2020

Als je een dierbare verliest, dan voel je je af en toe innerlijk verdeeld, eenzaam, verweesd. En wie heengaat, wil graag dat het – ondanks allerlei crises – blijft gonzen van de activiteiten, dat er idealisten blijven die de wereld socialer, beter, menselijker en schoner maken.

Gelukkig zetten velen zich daarvoor in, denk maar aan de voedselbanken die broodnodig zijn, omdat er steeds meer mensen klem komen te zitten.
Gelukkig dat zij er zijn, dat er mensen zijn die zich daarvoor inzetten. Zij kunnen het niet aanzien dat anderen creperen, al komt er ook veel bij kijken om hen te helpen, zoals overleg met maatschappelijk werk, de sociale dienst, de wethouder, het bedrijfsleven, kerken en instellingen. Gelukkig willen die ook tijdens een crisis meewerken, al gaat het soms traag en zijn er te weinig producten.

We willen, ondanks alle tegenslagen, de wereld blijven verbeteren! Kijk maar naar de vroege vogels die het opnemen voor de natuur, de milieuactivisten die minder kooldioxide willen, degenen die werken aan bewustwording, opdat kinderen de waarde van de natuur leren kennen. Heel wat mensen dus die niet alleen aan zichzelf denken. Laten we ook niet vergeten al wie te horen kregen dat ze een ernstige ziekte hebben. Zij vechten voor hun leven, want als je ziek wordt, blijkt het leven, meer dan ooit, heel mooi te zijn. Dan ga je kuren met medicijnen die al je energie opslurpen. Je blijft optimistisch, vol hoop, tot het soms, letterlijk én figuurlijk, op is.

In een vergelijkbare situatie zaten de leerlingen van Jezus. Zij waren vol idealen en Jezus was hun hoop! Zijn geloof in naastenliefde, gerechtigheid, het Koninkrijk van God, een gezonde samenleving, een goede omgang, de liefde, het was fantastisch! Dus was het onbegrijpelijk dat Hij was opgepakt, gekruisigd en gedood. Naar hun beleving bleven ze verweesd achter. Ze konden niets meer en waren, letterlijk én figuurlijk, op. Toch staat aan het eind van de eerste lezing dat ze, ondanks teleurstelling en pijn, in de zaal van het laatste avondmaal eensgezind bleven bidden. Of anders gezegd: dat ze in Jezus bleven geloven, Hem trouw bleven.

Vandaag grijpt ook het evangelie (Joh. 17, 1-11) terug op het laatste avondmaal dat we nooit mogen vergeten, omdat het, letterlijk én figuurlijk, je band met Christus versterkt. Het herhaalt wat Hij allemaal had gezegd, gedaan en besproken. Hoe Hij de armen had zalig gesproken, hoe Hij was opgekomen voor de verstotenen, hoe Hij ze bij zijn boodschap had betrokken. Kinderen had Hij op schoot genomen en tot voorbeeld gesteld. Hij had machtsmisbruik aangeklaagd. En ineens was het, letterlijk én figuurlijk, op! In het hogepriesterlijke gebed in Joh. 17 sprak Jezus dat alles uit tegen God die Hij – ondanks alles – zijn Vader noemt. Ook wil Hij niet dat de leerlingen gefrustreerd en liefdeloos achterblijven, maar dat zij er, dankzij hun geloof, op mogen vertrouwen dat het goed komt. Dat geldt niet alleen voor hen, maar ook voor de noeste werkers bij de voedselbanken, de milieubeschermers, de zorgverleners, de zieken die zo hard knokken voor hun gezondheid. Die mogen erop vertrouwen dat het zin heeft, dat liefde voor het leven doorwerkt tot over de grens van de dood.

Zo leert Jezus een Godsvertrouwen dat geen leeg vertrouwen is, maar vol zit met daden, met liefde, met zorg, met geloof en met strijdlust. En daar bovenop: het vertrouwen dat God op de één of andere manier afmaakt wat Hij en wij – vol geloof, hoop en liefde – begonnen zijn. 
Dit mag je sterken, hoop geven en goed doen, want het is nooit op. Dankzij Gods liefde, dankzij de Heilige Geest die ons zo nabij is, kun je door een verweesd gevoel heen komen. Daar gaat ook het slot van het evangelie over: over verliezen, achterblijven, je verweesd voelen. De apotheose daarvan is het boek Handelingen van de Apostelen. Dit boek vertelt hoe de Heilige Geest over de apostelen kwam, waardoor met Pinksteren het kwartje viel. Het is de Geest die in hen bleef doorwerken en nog altijd doorwerkt in wie hun vormsel hebben ontvangen. Zij staan dankzij hun geloof en hun hoop op Gods liefde in hun kracht, waardoor zij kunnen opstaan én doorgaan. Door Christus, onze Heer. Amen.

Pastor Rob Winkelhuis

Preek 19e zondag in jaar A. Mat. 14, 22-33. Lopen over de vloeibaarheid van het leven.
9 augustus 2020
Preek 17e zondag in jaar A. Rom. 8, 28-30. In Christus voor God gerechtvaardigd.
26 juli 2020
Preek 14e zondag in jaar A. Zach. 9, 9-10. “Hij rijdt op een ezel”.
5 juli 2020
Preek 12e zondag in jaar A. Jer. 20, 10-13. "Mijn achtervolgers vallen neer."
21 juni 2020
Preek Sacramentsdag 2020. Joh. 6, 51-58. “Mijn Lichaam is echt vlees.”
14 juni 2020
Preek Hoogfeest van Heilige Drie-Eenheid 2020
7 juni 2020
laad meer artikelen artikelen aan het laden geen nieuwe artikelen