MENU
< TERUG

ACTUEEL

Nieuwjaarstoespraak 2022 vice-voorzitter parochiebestuur Peter Rovers

1 januari 2022

Kijk hier direct naar de nieuwjaarstoespraak

Beste medeparochianen,

Het afgelopen jaar had voor onze geloofsgemeenschap het karakter van een hobbelig kronkelpad. Komend uit een stevige lockdown bouwde de overheid geleidelijk de coronamaatregelen af. Maar tot ver in het voorjaar waren de mogelijkheden om elkaar fysiek te ontmoeten heel beperkt. Zo konden bijvoorbeeld de vieringen in de Goede Week maar door weinig mensen direct worden bijgewoond. 'Streamen' van vieringen is dan inmiddels al een niet meer weg te denken begrip geworden. In de zomer leken de mogelijkheden onbegrensd, maar al snel moesten we ons weer zorgen gaan maken. Hoewel er soms een korte periode was waarin het toch weer de goede kant uit leek te gaan. Uiteindelijk zijn we in een aantal stappen in een neergaande beweging uitgekomen waar we een jaar geleden rond deze tijd ook waren.

Als ik me op deze manier uitdruk lijkt het alsof we met elkaar een jaar stil hebben gestaan. Alsof er helemaal niets is gebeurd. Wat uiteraard niet zo is, integendeel zelfs. Het meest in het oog springt is natuurlijk de komst van pastor Sander Verschuur. Met zijn toewijding en nuchtere Rotterdamse inzet en humor, is hij in korte tijd voor veel mensen in de parochie een vertrouwd gezicht geworden. Iets om voor nu, maar ook met oog op de toekomst van onze geloofsgemeenschap, heel erg dankbaar voor te zijn.

Verder hebben we het afgelopen jaar met elkaar, binnen wat volgens de coronarichtlijnen mogelijk was, met doorzettingsvermogen, creativiteit en flexibiliteit heel veel dingen bereikt. We hebben zoals dat heet niet alleen 'op de winkel gepast', maar op een aantal plaatsen zijn gelukkig mooie nieuwe initiatieven ontwikkeld en tot leven gekomen. Kortom, we zijn met elkaar doorgegaan alsof er om ons heen in de samenleving geen ingrijpende dingen aan de hand zijn. Waarmee al die inspanningen, die onder vaak moeilijke en steeds wisselende omstandigheden zijn verricht, na bijna twee jaar coronazorgen vanzelfsprekend lijken te zijn. Alles draait door, een soort 'nieuw normaal' zou je haast gaan denken. Maar daarmee worden velen van u tekort gedaan.

Op al onze kerklocaties is door de grote inzet van vrijwilligers en de leden van het pastoraal team, wanneer dat ook maar enigszins vanwege de coronabeperkingen kon, op een veilige manier de liturgie gevierd. Na een lange tijd van wachten hebben heel veel kinderen in feestelijke vieringen hun eerste Heilige Communie gedaan en hebben een aantal jonge mensen het Heilig Vormsel ontvangen. Het deelnemen aan een viering via de livestream is helemaal ingeburgerd en wordt door velen van u gewaardeerd. Koren en cantors hebben ook het afgelopen jaar steeds opnieuw hun schouders eronder gezet, ook al wisselde het overheidsbeleid voortdurend over wat er nu wel en niet precies was toegestaan. De vieringen van Allerzielen zijn net als in 2020 doorgegaan. Net zoals de bezoekgroepen er in zijn geslaagd het contact met oudere en zieke parochianen steeds te blijven onderhouden. En dat is alles nog maar een kleine greep uit wat er aan activiteiten in onze gemeenschap heeft plaatsgevonden. Daarbij hebben we soms veel van elkaar gevraagd en soms ook emotioneel gevergd. En dat zal vast en zeker dit jaar ook nog wel even zo blijven. Daarom wil ik namens het pastoraal team en het parochiebestuur grote dank zeggen aan iedereen die op wat voor manier dan ook heeft bijgedragen aan het bewaren van het verband van onze geloofsgemeenschap. We mogen wat dit betreft met vertrouwen het nieuwe jaar ingaan.

Daarnaast is er toch nog iets dat mij bezighoudt. Het virus dwingt ons om afstand tot elkaar te houden. We komen op zondag en door de week niet of maar in kleine aantallen bij elkaar en de liturgie mist op dit moment de rijkdom van koor- en samenzang. De onderlinge verbondenheid met elkaar staat daardoor behoorlijk onder druk en het is zodoende vaak stil om ons heen. Wat gedaan moet worden gebeurt steeds zo goed mogelijk en zoals eerder gezegd met resultaat. Wel maken we ons ondertussen zorgen om onze gebouwen, om het afnemend aantal vrijwilligers, over de structureel teruglopende financiële middelen en over het in de nabije toekomst nog maar beperkt aantal beschikbare pastorale beroepskrachten. Het is logisch en nodig dat we zo denken en er zo goed mogelijk naar proberen te handelen. Het pastoraal team en parochiebestuur zijn wat dat betreft afgelopen herfst begonnen met het maken van een plan van aanpak om te kijken hoe we het best gesteld kunnen staan voor wat er over niet al te lange tijd op ons afkomt. Zo gauw als enigszins mogelijk willen we daarover in brede kring met locatieraden en anderen in gesprek gaan.

Maar los van dat alles hoop ik vooral dat onze onderlinge zingevende gesprekken gaande blijven. Ondanks de huidige coronatijd met al z'n beperkingen, maar zeker ook daarna. Net als de openlijke en vrije gedachtevorming, onze vreugde en vragen over het diepe Verlangen die liggen onder al deze praktisch zaken. Verlangen met een hoofdletter. Iets dat net zo helder is te voelen als tegelijk moeilijk te omschrijven. Het Verlangen dat we ieder persoonlijk met een geheel eigen invulling ervaren en ook met anderen willen delen. Dingen die we met elkaar op diepere lagen willen blijven ontdekken, doorleven en delen, zichtbaar en begrijpbaar mee willen geven aan een volgende generatie. Daarom denk ik dat het nodig is om door de tijd heen steeds actief met elkaar in gesprek te blijven. Of misschien beter gezegd, we moeten juist in deze roerige tijd elkaar het verhaal vertellen over wat ons ten diepste bezighoudt. Ons eigen verhaal, maar ook luisteren en vragen naar wat anderen om ons heen steeds weer inspireert en beweegt. Het Verhaal dat ons ten diepste raakt gaat alleen verder als het steeds opnieuw wordt verteld. Niet alleen door onze voorgangers, maar juist ook door u en mij.

Als u mij nu vraagt om een blauwdruk voor de komende tijd, dan zou ik die niet direct precies op maat kunnen geven. En dat is maar goed ook, want het zou niet goed zijn als dat van één persoon komt. We zullen het met elkaar uit moeten vinden en proberen. Hoe kunnen we zowel met de noodzakelijke dingen bezig zijn en tegelijk op sommige momenten verdieping aanbrengen in het met elkaar gemeenschap zijn? Is het bijvoorbeeld mogelijk om, als de omstandigheden het toestaan, meer dan voorheen samen te komen rond belangrijke maatschappelijke thema's en die met elkaar vanuit ons geloof tegen het licht te houden? En vandaar uit misschien aan te sluiten bij initiatieven die elders in de stad of in de samenleving zijn genomen? Veel mensen in onze gemeenschap putten inspiratie en hoop uit het met elkaar lezen en verstaan van uiteenlopende teksten. Overgedragen als bijbelteksten die we iedere week lezen. Teksten overgedragen vanuit een lange spirituele of monastieke traditie. Of recent gepubliceerde artikelen die verbinding leggen tussen onze geloofsbeleving en vraagstukken rond ouder worden of het verstaan en begeleiden van jonge mensen in de onrust van het hier en nu. Kunnen we dit soort activiteiten de komende tijd nog verder met elkaar versterken?

Ik zei het net al, meer dan wat losse ideeën heb ik op dit moment ook niet voorhanden. Wat ik boven alles uit het belangrijkste vind, is dat we niet alleen kijken naar wat er allemaal al is. Laten we op inspirende wijze ook naar nieuwe dingen zoeken. Er voor wakend dat de vorm de inhoud volgt en niet andersom. We hoeven niet voor ieder initiatief direct een nieuwe structuur op te zetten. Integendeel zelfs. En als nieuwe structuren al nodig zijn, dan ontstaan die vanzelf wel. Laten we ook niet alleen maar kijken naar onze pastorale beroepskrachten en wachten tot zij met initiatieven komen. Ik hoop juist op een uitwisseling over en weer. Met inbreng van ieders talenten en mogelijkheden. De traditie waarin we staan en onze geschiedenis als geloofsgemeenschap vormen daarvoor een goede basis. Gaat dat lukken met zoveel mensen op zoveel verschillende plekken? Ik denk het wel. Zoals gebruikelijk is in een goed koor of orkest, zullen ook in onze gemeenschap hopelijk meerdere stemmen op afgewogen wijze tegelijk klinken. Met als fundament voor al die stemmen steeds dezelfde grondtoon. Waarbij we gelukkig niet zelf op zoek hoeven naar die grondtoon. Die is ons als een kostbaar en onaantastbaar geschenk een leven lang gegeven.

Al schrijvende aan deze toespraak schoot mij het interview met pastor Sander Verschuur in het laaste nummer van Solo Dios te binnen. Hij eindigt dat interview met de woorden "Ik wil het leven delen". Vanuit die geest heb ik in deze toespraak geprobeerd een blik op een hoopvolle toekomst van onze geloofsgemeenschap te beschrijven. Zonder hem hiervoor eerst netjes toestemming te hebben gevraagd, zou ik zijn woorden als motto voor het nieuwe jaar aan onszelf mee willen geven. "Ik wil het leven delen".

Laten we delend en in verbondenheid met elkaar het nieuwe jaar ingaan. In het vertrouwen dat ons gaan nooit een dwalen zal zijn. Wat er ook gebeurt. Omdat wij geloven dat de Eeuwige ons leidt en over ons waakt. Moge zijn zegen dit jaar op ons en onze dierbaren rusten.

Peter Rovers, vice-voorzitter

28 mei Concert Vrouwenkoor La Confiance Trinitatiskapel
26 mei 2022
1 juni viering in De Alblashof Alblasserdam
25 mei 2022
15 juni lezing Mgr. Woorts: eucharistie in de kunst
24 mei 2022
Terugblik 'Met Hart en Ziel' 20 mei jongstleden
23 mei 2022
Vacatures bij Diakonaal Aandachtscentrum
6 mei 2022
Kerkbalans het hele jaar door
5 mei 2022
laad meer artikelen artikelen aan het laden geen nieuwe artikelen