MENU
< TERUG

ACTUEEL

Preek 1e Paasdag. Marc. 16, 1-7. Nieuwe mensen in een nieuwe wereld.

4 april 2021

We vieren de verrijzenis. Verrijzenis is niet opstaan uit de dood en je oude leven weer oppakken. Zo van: ik ben een tijdje weggeweest, mijn mailbox zal wel overvol zitten. Nee, verrijzen is dóór de dood gaan en opstaan in een nieuw leven. Dat wordt duidelijk in het nieuwe lichaam van de verrezen Christus. De eerste getuigen daarvan vinden niet de woorden om dat te beschrijven, omdat zoiets niet eerder is gebeurd in de menselijke geschiedenis.

Gaandeweg gaat men begrijpen dat verrijzenis niet louter iets voor Jezus is, maar dat het iedere mens aangaat. De apostelen realiseerden zich dat God aan een nieuwe schepping was begonnen. Die nieuwe schepping kwam niet met een enorme knal of een grote hemelse spektakelshow. Nee, die nieuwe schepping diende zich aan in een Mens die aanvankelijk geen aanzien had, als ware het iemand zoals u en ik. Dat horen we ook in het evangelie als men zich afvraagt: is Hij niet de zoon van de timmerman? (Mat. 13, 55).

Een christen is erfgenaam van die nieuwe schepping. In die nieuwe schepping ligt voor ons een belangrijke taak weggelegd, namelijk om het werk van Jezus hier op aarde voort te zetten. Christelijk geloof draait niet om ‘naar de hemel gaan’ om de aarde aan zijn lot over te laten. Waarom zouden we ons dan druk maken om onze naaste en het milieu? Onze focus ligt hier op aarde. Het is onze taak om hier op aarde het idee van hemel gestalte te geven en niet om aardse zaken mee te nemen naar de hemel. Dat vind ik altijd fascinerend aan grafschriften, als bijvoorbeeld op het graf alle academische titels van de overledene vermeld staan. Die neem je toch niet mee naar de hemel? Interessanter is te weten hoe die persoon zijn kennis en kunde heeft ingezet voor Gods Rijk hier op aarde.

Verrijzenis is een transformerende kracht die je tot een nieuw mens maakt. Als christen ben je niet alleen erfgenaam van Gods Koninkrijk, je bent er ook vertegenwoordiger van. Die transformerende kracht ervaar ik vaak bij de geloofsleerlingen, die Jezus hebben leren kennen. Die kennismaking is er niet één van vele, maar één die je leven een nieuwe wending geeft. Als christen word je een bron van levend water, die de droge wereld nieuw geestelijk water geeft. Daar is het God om te doen en daarom bidden we: uw koninkrijk kome, op aarde zoals in de hemel. De nadruk ligt ‘op aarde’. Hier moet het gebeuren. Met zijn verrijzenis gaf Jezus het startschot om Gods Koninkrijk op aarde te vestigen. Hij heeft voor ons de hemel geopend, niet opdat wij door Hem eraan kunnen ontsnappen (Hij is geen nooduitgang). Nee, Hij is gekomen opdat Gods hemel op aarde zichtbaar wordt en hier gestalte krijgt, in en door mensen die in zijn naam gedoopt en gezonden zijn.

Paulus zegt in de Efeziërsbrief dat wij “Gods werk zijn” (Ef. 2, 8). Het Griekse woord voor ‘werk’ is hier ‘poiyma’, een woord dat dezelfde stam heeft als ons woord poëzie en poëet. In Christus zijn wij Gods poëzie, Gods kunstwerk, Gods lofzang. Christenen zijn nieuwe mensen door wie God zijn nieuwe schepping gestalte geeft. Gods-werk-zijn is niet louter brave en goede mensen zijn. Christendom draait om meer dan alleen moraal en ethiek, hoe belangrijk dat ook is. Nee, wij zijn mensen van de nieuwe schepping, geroepen om als nieuwe Adams en nieuwe Eva’s vorm en inhoud te geven aan die nieuwe schepping.

Christenen zijn geroepen om met nieuwe ideeën te komen, nieuwe inzichten, nieuwe visies, nieuwe plannen, alles wat past bij die nieuwe schepping. We geloven niet in sprookjes en we staan niet buiten de werkelijkheid. Evenmin zijn wij erop uit om zieltjes te winnen voor een buitenwereldse, gefantaseerde werkelijkheid. Nee, christenen zijn geroepen om het hier en nu tot nieuw leven te roepen, om deze wereld te prikkelen met nieuwe ideeën, om deze wereld te helpen vooruit te komen, om nieuwe perspectieven te bieden; kortom, om in deze wereld geloof, hoop en liefde gestalte te geven. Dat is wat Jezus bedoelt met zout der aarde zijn (Hij heeft het niet over zout der hemel zijn!). En als wij elkaar de vrede wensen, dan is dat niet de 'oude vrede' van de oude wereld, een vrede die pas kan komen nadat wij onze vijanden gewroken hebben, maar wensen wij elkaar de nieuwe vrede van de nieuwe schepping, waarin wij onze vijanden beminnen en voor hen bidden.

Pasen is de bron van waaruit we dit kunnen doen. De oude, zondige wereld hebben we met Goede Vrijdag achter ons gelaten. Voor ons ligt het Nieuwe Jeruzalem, waarvan wij levende stenen zijn. Laten wij met elkaar, steen voor steen, bouwen aan dat nieuwe Jeruzalem, in de kracht van de verrijzenis, door Christus, onze Heer. Amen.

Diaken Franck Baggen

Preek Witte Donderdag 2021
2 april 2021
Preek 5e zondag 40-dagentijd (jaar B). Joh.12, 20-33. Spiritualiteit van beneden.
21 maart 2021
Preek 4e zondag 40-dagentijd jaar B. 2 Kron. 36, 14-23. Hoe om te gaan met rampen?
14 maart 2021
Preek 3e zondag 40-dagentijd jaar B. Joh. 2, 13-25. De Tempelreiniging.
7 maart 2021
Preek 1e zondag 40-dagentijd jaar B. Marc. 1, 12-15. Tussen wilde dieren en engelen.
21 februari 2021
Preek 6e zondag in jaar B. Marc. 1, 40-45. Ik wil, word rein.
14 februari 2021
laad meer artikelen artikelen aan het laden geen nieuwe artikelen