MENU
< TERUG

ACTUEEL

Preek 23e zondag in jaar B: Marc. 7, 31-37. Geestelijk kunnen horen en spreken.

5 september 2021

In mijn werk spreek ik regelmatig met mensen die problemen hebben met bidden. Sommigen zitten zelfs in een gebedscrisis. Ze bidden en bidden, maar hebben nooit iets van God vernomen. Het is vaak ‘stil aan de overkant’. Het gevoel dat je bidt en bidt, maar er gebeurt niets, doet vermoeden dat God zich niet in je interesseert, dat Hij zich niet bekommert om je problemen. Het valt mij in deze gesprekken op dat de oorzaak van de gebedscrisis vaak bij God wordt gezocht. Hij is het die onverschillig is, Hij is het die niet antwoordt, Hij is het die zich verbergt en zich niets van je lot aantrekt. Ik probeer dan te onderzoeken of het werkelijk God is die zich in stilzwijgen hult. Zijn het niet veeleer wij die niet meer in staat zijn te luisteren? Zijn wij niet gaandeweg doof geworden voor Gods roepstem?

We hebben in het evangelie te maken met iemand die doof is. Doofheid mogen we hier ook geestelijk verstaan. Religieuze, spirituele doofheid is een veel voorkomend probleem. Ons geloof is gebaseerd op openbaring. In de Bijbel openbaart God zich in negen van de tien keren door middel van spreken. Heel duidelijk lees je dat in het scheppingsverhaal: God spréékt hemel en aarde in het bestaan. Alle Bijbelse profeten spreken woorden die God tot hen gesproken heeft. Als Samuel geroepen wordt, zegt hij: “Spréék, Heer, uw dienaars luistert” (1 Sam. 3, 10). Waar gesproken wordt, daar moet worden geluisterd, gehoord. De joodse geloofsbelijdenis, de sjema, luidt: “Hóór, Israël, de Heer is uw God, de Heer alleen!” (Deut. 6, 4). Kortom, Israël wordt in de Bijbel van voor tot achter opgeroepen om vooraleerst te horen, te luisteren. Maar hoe doe je dat als je geestelijk doof bent?

Iets van God gewaar worden begint dus bij horen. Onze grondhouding als gelovigen moet er een zijn van horen en luisteren. In de dove die voor Jezus staat mogen we dus ook en vooral onszelf herkennen. Je bent geestelijk doof als je niet meer in staat bent om Gods woord te horen. Dat is steeds lastiger in de kakofonie van deze tijd. Je weet niet meer of de innerlijke stem je eigen verlangen is of het woord van God. De profeet Elia hoort God niet hoort in een storm, een aardbeving of een groot vuur, maar in de stilte van een bries (1 Kon. 19). Mijn zorg gaat ook uit naar al die mensen die niet meer op een reguliere basis naar de kerk gaan. Hoe kunnen zij nog weten wat Gods stem is? Even zovele zijn gewend geraakt aan het thuis op de sofa kijken naar de mis via de livestream of op de televisie. Natuurlijk, als je echt niet anders kan, dan is het een goed alternatief. Maar zodra je kan: kom uit je sofa en ga naar de kerk! Ik hoor regelmatig dat men tijdens de mis op televisie nog even koffie zet of pas inschakelt op het moment van de consecratie. En dan komen die mensen naar mij toe en zeggen: ik hoor God niet meer! Tja, hoe zou dat nu komen?

Wat is het gevolg van doofheid? Je verliest je spraak. Doven kunnen niet goed spreken, want ze horen zichzelf niet. Vandaar dat de dove in het evangelie een doofstomme is, iemand die niet kan horen én niet kan spreken. Geestelijk vertaald: als je Gods woord niet meer kunt horen, hoe kun je zijn woord dan nog spreken en in praktijk brengen? Is dat niet een teken van deze tijd? Al die onzin die er op social media wordt uitgekraamd. Al die non-informatie die tot je komt. Als je niet meer luistert naar wetenschappers, hoe kun je dan de wetenschap vertrouwen? Als je niet meer luistert naar verstandige mensen, hoe kun je dan zelf iets verstandigs zeggen? Als je niet meer hoort, kraam je vanzelf onzin uit.

Alvorens Jezus de stoofstomme geneest, neemt Hij hem eerst apart van de menigte. De menigte staat voor de kakofonie en de drukte van de wereld. Daarom is naar de kerk komen zo belangrijk: je sluit je even af van de menigte, van het geraas en getoeter daarbuiten. In de rust en stilte kunnen we God misschien weer horen. Daarom verzoek ik u te allen tijde de stilte te bewaren zodra u een kerkgebouw binnengaat. Neem de drukte van buiten niet mee naar binnen, maar neem de rust van binnen mee naar buiten!

Tot lost: Jezus steekt zijn vingers in de oren van de doofstomme en raakt met zijn speeksel diens tong aan. Dat lijkt een vreemd ritueel, maar geestelijk gezien heeft dit alles van een sacrament. In elk sacrament komt een aards en een geestelijk element samen. Jezus verricht hier, om het zo te zeggen, een kerkelijke handeling. Gods woord kunnen horen en Gods woord kunnen spreken begint dus met verbonden zijn met Jezus, met zijn Kerk en met de sacramenten van zijn Kerk. Hij is de wijnstok en los van Hem kunnen wij niets. Moge dat steeds dieper tot ons doordringen. Door Christus, onze Heer. Amen.

Diaken Franck Baggen

Preek 24e zondag. Jac. 2, 14-18. Geloof zonder daden is dood.
12 september 2021
Preek 21e zondag. Joz. 24, 1-17: “Wij dienen de Heer”
22 augustus 2021
Preek hoogfeest Maria Tenhemelopneming. Over de waardigheid van de mens.
15 augustus 2021
Preek 19e zondag. 1 Kon. 19, 4-8. Elia en het brood van de engel.
8 augustus 2021
Preek 18e zondag. Ex. 16, 2-15. De vleespotten van Egypte.
1 augustus 2021
Preek 17e zondag. Joh. 6, 1-15. De Jezus van de eucharistie.
25 juli 2021
laad meer artikelen artikelen aan het laden geen nieuwe artikelen