MENU
< TERUG

ACTUEEL

Preek 5e zondag na Pasen. Hand. 6, 1-7. Intermediair tussen God en mens.

10 mei 2020

De eerste lezing uit Handelingen 6 wordt vaak uitgelegd als de roeping van de eerste diakens. Het is de standaard lezing bij een diakenwijding. Echter, het woord diaken wordt in de tekst niet één keer genoemd. Natuurlijk, je kunt eruit afleiden dat het gaat om een ambt dat draait om de “zorg voor de ondersteuning”. Met terugwerkende kracht kun je daaruit het ambt van diaken afleiden. Als je het mij vraagt: Handelingen 6 is eigenlijk een tekst die draait om het (algemeen) priesterschap. Dit tekstgedeelte eindigt ook met de opmerking dat “een groot aantal priesters zich gewonnen gaf aan het geloof” (v. 7).

Deze opmerking plaatst ons in de context van de Tempel in Jeruzalem. De Tempel was dé plek van Godsontmoeting, dé plek waar God en mens samen kwamen. Dit hele idee van Godsontmoeting is de rode draad door de lezingen van vandaag. In de Tempel brachten de priesters de Godsontmoeting tot stand door middel van het brengen van offers in naam van het Volk. Zij waren intermediairs tussen God en zijn Volk. Ze stonden op het snijvlak tussen het goddelijke en het menselijke. Deze priesters gaven zich gewonnen voor het geloof, omdat ze tot het inzicht kwamen dat Jezus, in wie God mens is geworden, de nieuwe en definitieve intermediair is geworden tussen God en mens.

Waar vervult Jezus zijn rol als intermediair? Niet in de Tempel, zoals de priesters, maar te midden van het Volk en uiteindelijk aan het kruis. In Jezus komt degene die het offer verricht (de priester), datgene wat geofferd wordt (het slachtoffer), zij die het offer brengen (het volk) en de plek waar geofferd wordt (de tempel) samen. Jezus is daarmee de nieuwe Tempel, de nieuwe plek van Godsontmoeting. Hij heeft dat zelf meermaals benadrukt, bijvoorbeeld als Hij zegt: “Hier is meer dan de Tempel” (Mat. 12, 6). Jezus als nieuwe tempel is de Kerk, het mystieke Lichaam van Christus. Door je doopsel word je onderdeel van deze nieuwe Tempel. Petrus zegt dat zo mooi in de tweede lezing (1 Petr. 2, 4-9): “Laat uzelf als levende stenen voegen in de bouw van de geestelijke tempel. Draagt als een heilig priesterschap geestelijke offers op.” Hier komt alles samen: offer, offeraar en offerplek. De nieuwe plek van Godsontmoeting is geen stenen gebouw, maar een levend gebouw, een geestelijke tempel, opgebouwd uit mensen, levende stenen die in naam van de drie-ene God gedoopt zijn. Het doopsel is het cement dat de geestelijke tempel samenvoegt. Wij, als Kerk, als gemeenschap van gedoopten, zijn een priesterlijk volk en we dragen geestelijke offers op: naastenliefde, barmhartigheid, gerechtigheid, enzovoort.

Als levende steen in dit geestelijke bouwwerk deel je in de priesterlijke taak van Jezus. We noemen dit het algemeen priesterschap van de gelovige. Die wijding heb je ontvangen door je doopsel en vormsel. Wij zijn intermediairs tussen het goddelijke en het menselijke. Dit is de basis van ieders roeping: hemel en aarde samenbrengen in je doen en spreken, in wie je bent en wat je doet. Christen-zijn ben je niet alleen voor jezelf, niet alleen voor je eigen innerlijke gesteldheid, niet alleen voor je eigen lokale kerkje, maar ook voor de wereld, voor je medemens, voor de Kerk wereldwijd. Precies daarin voorzien de apostelen als zij zeven mannen aanstellen voor de zorg en de ondersteuning. Akkoord, we noemen hen diakens, maar hun taak is ten diepste priesterlijk: ze zijn intermediair in naam van Christus in de mate waarin zij dienstbaar zijn aan de ander, omwille van de ander.

We raken hier een fundamenteel punt. Waar in oudtestamentische tijden het Volk naar de Tempel kwam voor Godsontmoeting, voor heling, voor genezing, om vergiffenis van zonden, om kracht, om bijstand (enzovoort), daarvoor komt men nu naar de Kerk, naar ons als “koninklijk geslacht van priesters” (Openb. 1, 6). Daarom mogen wij niet de crisis vergeten die vooraf ging aan de huidige coronacrisis, een crisis die ons als Kerk raakt tot op het bot: de crisis van de misbruikschandalen. Deze schandalen staan loodrecht op de roeping van de Kerk. Ze laten een Kerk zien zoals zij in het geheel niet bedoeld is! De Kerk moet het leven beschermen, niet zich eraan vergrijpen. Deze crisis snijdt diep in ons vlees en onze geestelijke gezondheid. 

De lezingen van vandaag werpen ons terug op de vraag: in hoeverre zijn wij, ben ik, een plek van Godsontmoeting in deze wereld? Laat ik in mijn spreken en handelen zien en horen dat ik deel ben van een priesterlijk volk? We moeten daarin steeds voor ogen houden: wij kunnen geen priesterlijk volk zijn, als wij onszelf niet als levende stenen laten voegen in het geestelijk bouwwerk, waarvan Christus de hoeksteen is. Hij noemt zichzelf zeer terecht de weg, de waarheid en het leven. Alleen Hij bereidt ons een plek in het vaderhuis. Als we met zijn ogen kijken, dan zien we mensen die zorg en ondersteuning nodig hebben, en komen we, net als Hem, in actie. De Tempel van Jeruzalem was een stenen gebouw, dat niet van zijn plek kwam. In Christus zijn wij een levend bouwwerk, die de wereld intrekt, die naar de mensen gaat om hen bij te staan. Mogen alle heilige diakens van de Kerk ons in die taak tot voorspraak zijn. Door Christus, onze Heer. Amen.

Diaken Franck Baggen

Preek 7e zondag na Pasen. Hand. 1, 12-14. Hoop doet leven.
24 mei 2020
Preek Hemelvaart 2020
21 mei 2020
Preek 6e zondag na Pasen. Joh. 14, 15-21. Hebt elkaar lief.
17 mei 2020
Preek 4e zondag na Pasen. 1 Petr. 2, 20-25. "Hij schold niet terug"
2 mei 2020
Preek 3e zondag na Pasen. Luc. 24, 13-35. De Emmaüs-gangers.
26 april 2020
Preek 2e zondag na Pasen. Joh. 20, 19-31. De goddelijke barmhartigheid .
19 april 2020
laad meer artikelen artikelen aan het laden geen nieuwe artikelen