Preek 11e zondag door het jaar

Soms zijn er momenten waarop iets ons echt raakt. Het kan van alles zijn: aangrijpende beelden op het journaal. Het verdriet van een ander, een moeilijke situatie die onder je huid gaat zitten. Je leeft dan even mee, misschien beter gezegd: je voelt mee, je laat je raken. Al is dat niet vanzelfsprekend. Door de dag heen komt er namelijk van alles op ons af. Er strijdt van alles om onze aandacht. Wat je nu raakt, kan straks alweer uit je gedachten verdwenen zijn. Dan gebeurt er wel weer wat nieuws en het “oude” verdwijnt naar de achtergrond. De gevoelens van medeleven zouden misschien op momenten meer door ons heen kunnen gaan. Verder kijken en doorvoelen wat ons raakt, in plaats van altijd maar weer door te gaan. We mogen ons werkelijk laten raken.

Jezus geeft ons het goede voorbeeld. In het Evangelie horen we hoe Hij de vele mensen ziet en door medelijden bewogen is. Hij is geraakt, maar nog wel meer dan dat. In het Grieks staat er een prachtig woord: “Splanchnizomai” (ἐσπλαγχνίσθη). Dat betekent dat je tot in je kern geraakt wordt, tot in je ingewanden. Tot in de diepten van je lichaam. Jezus kijkt niet met een beetje mededogen naar ons mensen, geen ach gut! Maar Jezus is geraakt, tot in Zijn diepste kern. Dat toont ons een blik op God. Hij is niet onverschillig. Hij is geen God die ver van ons weg staat, maar Hij is met ons begaan. Christus is geraakt omdat Hij ziet dat de mensen zijn als schapen zonder herder. Er zijn arbeiders nodig. Jezus sticht daartoe de Kerk met deze eerste twaalf mannen. Het is nogal een rijtje met prachtige indrukwekkende heiligen. Tegelijkertijd zijn het ook mensen zoals u en ik. Twijfelaars, zoekers en zondaars. Gewoon mensen die er het beste van proberen te maken, met vallen en opstaan. Petrus zegt drie keer Jezus niet te kennen, Matteüs heulde met de Romeinse bezetter en Simon de IJveraar was een terrorist. Toch bouwt Jezus hier zijn Kerk mee op. De Kerk is namelijk heilig, maar het grondpersoneel maakt er soms nog weleens een potje van. Daarom hebben we elkaar als gemeenschap nodig. Zo kunnen we ons laten raken. De bewogenheid van Christus brengt mensen in beweging.

Dat zien we terug bij de eerste christenen in het boek Handelingen. Zij hadden alles gemeenschappelijk en zorgden voor elkaar. Niet omdat iemand hen daartoe verplichtte, maar omdat zij zich het lot van elkaar aantrokken. Er werden diakens aangesteld om te helpen bij de zorg voor mensen die het nodig hebben. Vanaf het allereerste begin is de Kerk gericht op het welzijn van allen. Wat zij zagen in Christus, kreeg gestalte in hun eigen leven. Zijn bewogenheid werkte door in hun gemeenschap. Er is verantwoordelijkheid voor elkaar. Of, althans: zo zou het moeten zijn.

Christen zijn doe je namelijk niet alleen. Jezus zendt zijn vrienden eropuit. Niet zodat zij zelf alles op eigen kracht doen. Ze worden gezonden in tweetallen, vertrouwend op de gaven van de Geest. Ook wij zijn geen losse club gelovige mensen, we maken deel uit van de gemeenschap, de Kerk. Die bouwt ons op en mogen wij opbouwen. Wij hebben elkaar nodig. Om elkaar te bemoedigen. Om elkaar te helpen wanneer het leven moeilijk wordt. Om elkaar eraan te herinneren dat Gods liefde concreet zichtbaar wordt in de zorg voor elkaar.

Om geraakt te worden moet er wel ruimte zijn. Wanneer ons leven gevuld is met drukte, lawaai en afleiding, bestaat het gevaar dat we afgestompt raken. Dat we wel kijken, maar niet meer echt zien. Dan zap je zo door. Het is daarom goed om af en toe bewust ademruimte te zoeken. Juist nu we richting de zomerperiode gaan, biedt dat kansen. Vakantie kan daarin een zegen zijn. Niet alleen omdat we even weg zijn van werk of verplichtingen, maar ook omdat we ruimte krijgen om opnieuw stil te worden. Vakantie stamt af van het Latijn: “vacare Deo”, ruimte maken voor God. Niet omdat God onze ruimte nodig heeft, maar omdat wij soms de ruimte nodig hebben om Hem weer meer te ervaren. Dat kan op veel verschillende manieren. Door eens een paar verzen uit de Bijbel te lezen. Door bewust een moment van stilte te zoeken. Door aan het einde van de dag terug te kijken en God te danken voor wat goed was. Door niet meteen door te gaan naar het volgende, maar even stil te staan bij wat je heeft geraakt. Misschien kunnen we zelfs met zo'n blik naar het journaal kijken of de krant lezen. Niet vluchtig, maar aandachtig. Niet alleen informeren, maar ook laten binnenkomen. Want die momenten van rust helpen ons ontvankelijk te worden. Voor Gods aanwezigheid in ons leven en voor de mensen en situaties die Hij op onze weg brengt. Zo moeten we ons laten raken, want wie zich laat raken tot in zijn diepste kern, kan niet onbewogen blijven. De Heer brengt je dan in beweging. Amen.

Pastor Sander Verschuur